Illustration
Σαν τα ζώα
Ένα παραμύθι αφιερωμένο στα ζώα και στη ¨φυσική” τους ενσυναίσθηση.
Έφτασε και πάλι, το φθινόπωρο. Όχι εκείνο που βλέπουμε στα ημερολόγια και στις βιτρίνες. Το άλλο. Αυτό που ξεκινάει σιγά-σιγά, σχεδόν αθόρυβα, όταν τα πρωινά μυρίζουν λίγο περισσότερο βρεγμένο χώμα και τα απογεύματα μικραίνουν χωρίς να μας ρωτήσουν.
Κάπου εκεί, στις αρχές του φθινοπώρου, σε μια λίμνη που είχε αρχίσει να καθρεφτίζει πιο γκρίζους ουρανούς, ζούσαν τρία ζώα. Ένα φλαμίνγκο, ένα ψάρι και ένα ελάφι.
Το φλαμίνγκο στεκόταν στα ρηχά νερά της λίμνης. Είχε ήδη αρχίσει να σκέφτεται το ταξίδι του. Οι μέρες λιγόστευαν και κάτι μέσα του το πληροφορούσε πως έπρεπε να φύγει.
Το ψάρι, λίγο πιο βαθιά, ένιωθε το νερό να αλλάζει. Η θερμοκρασία του έπεφτε. Η κίνηση στη λίμνη γινόταν διαφορετική. Τα πάντα του έλεγαν πως η εποχή είχε αλλάξει.
Και το ελάφι, στο δάσος γύρω από τη λίμνη, παρατηρούσε τα φύλλα. Κάποια ήταν κίτρινα, κάποια πορτοκαλί και κάποια ακόμη πράσινα. Δεν τα φοβόταν. Ήξερε πως θα πέσουν αλλά ήξερε επίσης πως θα έρθουν άλλα.
Και έτσι, κανένα από τα τρία ζώα δεν προσπαθούσε να σταματήσει το φθινόπωρο.
Το φλαμίνγκο δεν παραπονιόταν που έπρεπε να φύγει. Το ψάρι δεν θύμωνε που το νερό κρύωνε. Το ελάφι δεν κρατούσε τα φύλλα πάνω στα κλαδιά.
Κάποιο απόγευμα συναντήθηκαν και τα τρία στην άκρη της λίμνης. «Γιατί φεύγεις;» ρώτησε το ελάφι το φλαμίνγκο. «Γιατί έτσι πρέπει», απάντησε εκείνο. «Και πώς ξέρεις πότε πρέπει;» Το φλαμίνγκο κοίταξε τον ουρανό. «Δεν ξέρω ακριβώς. Ακούω.»
Το ελάφι χαμογέλασε. «Ακούς;» «Ναι. Τον αέρα. Το σώμα μου. Την αλλαγή. Δεν χρειάζεται να μου εξηγήσει κάποιος τι συμβαίνει. Το καταλαβαίνω.» Το ψάρι αναδύθηκε για λίγο στην επιφάνεια. «Κι εγώ κάνω το ίδιο», είπε. «Εσύ τι ακούς;» «Το νερό.» Και τότε το ελάφι κοίταξε γύρω του. «Εγώ ακούω τα φύλλα.» Έμειναν για λίγο σιωπηλά.
Και τότε πέρασε από πάνω τους ένα αεροπλάνο. Έκανε θόρυβο. Πολύ θόρυβο. Τα τρία ζώα το κοίταξαν να απομακρύνεται στον ουρανό. «Οι άνθρωποι», είπε το φλαμίνγκο.
«Ναι», είπε το ψάρι. «Τι κάνουν;» ρώτησε το ελάφι. Το φλαμίνγκο σκέφτηκε λίγο. «Προσπαθούν να νικήσουν τη φύση.» Το ελάφι δεν κατάλαβε. «Γιατί;», «Δεν ξέρω.»
Το ψάρι έκανε έναν μικρό κύκλο μέσα στο νερό. «Ίσως επειδή νομίζουν πως είναι πιο έξυπνοι από αυτήν.»
Άρχισε να βρέχει. Έριχνε εκείνη τη λεπτή βροχή του Σεπτέμβρη που δεν ξέρεις αν ήρθε για να ποτίσει τη γη ή απλώς για να σου θυμίσει ότι το καλοκαίρι τελείωσε. Το φλαμίνγκο άνοιξε τα φτερά του, το ελάφι σήκωσε το κεφάλι, το ψάρι βυθίστηκε λίγο πιο βαθιά στο νερό. Κανένα δεν προσπάθησε να προστατευτεί. Κανένα δεν παραπονέθηκε. Η βροχή ήταν βροχή και το φθινόπωρο ήταν φθινόπωρο.
Την επόμενη ημέρα, το φλαμίνγκο έφυγε. Δεν αποχαιρέτησε κανέναν. Δεν είπε «για πάντα». Δεν είπε «θα επιστρέψω σύντομα». Απλά πέταξε. Γιατί ήξερε πως η φύση δεν αγαπάει τις μεγάλες υποσχέσεις. Το ψάρι έμεινε στη λίμνη. Το ελάφι έμεινε στο δάσος.
Και οι τα τρία συνέχισαν τη ζωή τους.
Οι μέρες έγιναν μικρότερες. Και κάποια στιγμή, η λίμνη δεν ήταν πια ίδια, ούτε το δάσος, ούτε τα ζώα. Όμως ήταν ακριβώς όπως έπρεπε να είναι. Γιατί η φύση δεν μένει ποτέ ίδια.
Μόνο εμείς θέλουμε να μένει.
Θέλουμε το καλοκαίρι όταν έχει έρθει το φθινόπωρο. Θέλουμε ήλιο όταν βρέχει.
Θέλουμε θάλασσες χωρίς κύματα. Δάση χωρίς φωτιές. Ποτάμια χωρίς πλημμύρες.
Και όταν κάτι δεν μας βολεύει, το αλλάζουμε. Το χτίζουμε, το κόβουμε, το μπαζώνουμε, το μετακινούμε. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η φύση θυμώνει. Μα ίσως η φύση να μη θυμώνει. Ίσως απλώς να απαντά. Τα ζώα το ξέρουν. Κανένα τους δεν θεωρεί τον εαυτό του ιδιοκτήτη της φύσης. Είναι μέρος της. Και ίσως εδώ βρίσκεται όλη η διαφορά. Εμείς λέμε «η φύση». Εκείνα λένε «εμείς».
Και ίσως όταν λέμε “σαν τα ζώα”, να μην εννοούμε κάτι αρνητικό αλλά να συμπεριφερόμαστε σαν και αυτά. Να ακούμε λίγο περισσότερο, να κοιτάμε λίγο καλύτερα και να αφήνουμε κάποια πράγματα να συμβούν. Να καταλαβαίνουμε δηλαδή, πως δεν είμαστε πάνω από τη φύση. Είμαστε μέσα της.
Αν λοιπόν κάποια στιγμή δεις την καταστρεπτική δύναμη της φύσης και σοκαριστείς, μη φας το παραμύθι. Κοίτα ένα φλαμίνγκο, παρατήρησε ένα ψάρι, θαύμασε ένα ελάφι.
Και που ξέρεις; Ίσως καταφέρεις να φερθείς…”σαν τα ζώα”.
Καλό φθινόπωρο!