Illustration

Το παιδί και το δελφίνι

Μια εικονογράφηση αφιερωμένη στα ψάρια, στην ελευθερία και στο καλοκαίρι.

Τα ψάρια δε μου αρέσουνε. Δεν μου κολλάει η γεύση τους. Κάτι υπάρχει μέσα τους, που δεν συμφωνεί με τον ουρανίσκο μου. Φταίνε τα ω-3 λιπαρά; Οι βιταμίνες Α και D; Οι πρωτεΐνες τους; Ή ότι όταν πάω να τα αγοράσω, τα βλέπω ολόκληρα μπροστά μου…σαν πτώματα;

Δεν το έχω εξακριβώσει ακόμα. Το σίγουρο είναι ότι αποφεύγω να τα τρώω. Κι όμως, μου αρέσει να τα βλέπω ολοζώντανα στο βυθό. Με συναρπάζει να τα χαζεύω, να κολυμπούν με δεξιοτεχνία μέσα στο νερό. Το δέρμα τους να γυαλίζει και να αλλάζει τόσα χρώματα…

theGirlAndtheFish_by_Georgiakalt_website_image_01

Για αυτό και το καλοκαίρι λαχταρώ να φθάσω στην παραλία, να βάλω τη μάσκα μου και να βυθιστώ στον κόσμο τους. Να παρατηρήσω τις κινήσεις τους και να θαυμάσω τις δρασκελιές τους.

Να παρακολουθήσω από κοντά την ομαδική τους ζωή, που είναι μοναδική. Πόσο χαίρομαι να τα κοιτώ να κινούνται όλα μαζί, σαν μια γροθιά…

Ίσως με συναρπάζει το ιδιαίτερο τους περιβάλλον. Μπορεί να με σαγηνεύει το γεγονός ότι ζουν σε έναν κόσμο ιδιαίτερο, διαφορετικό από τον δικό μου. Και εκεί είναι που σκέφτομαι, πως θα μου άρεσε να έχω ένα ψάρι…φίλο, σύντροφο, ή κατοικίδιο!

Να το πηγαίνω βόλτα, να με παίρνει στις πλάτες του και να με παίρνει στα βάθη της θάλασσας, μαζί του. Ίσως τελικά να φαντάζομαι πως εγώ είμαι το κατοικίδιο τους. Γιατί, πρέπει να το ομολογήσω ότι και αυτό έχει την διαφορετικότητα του, στη φαντασία μου. Ίσως τελικά να ζηλεύω την ελεύθερη ζωή τους μέσα στο νερό. Την ταχύτητα με την οποία ελίσσονται, την ικανότητα τους να καταλαβαίνουν τον κίνδυνο και να εξαφανίζονται στη στιγμή, όλα μαζί, ολόκληρο κοπάδι…

theGirlAndtheFish_by_Georgiakalt_website_image_02

Κάποτε, σε πολύ μικρή ηλικία, συντρόφευα τον πατέρα μου στο ψάρεμα. Πήγαινα μαζί του, που και που και μου έδινε την πετονιά με το δόλωμα για να δοκιμάσω και εγώ, την τύχη μου. Κάθε φορά, ένιωθα μια τεράστια αγωνία. Ευχόμουν κρυφά να τσιμπήσει το ψάρι, το δόλωμα και να φύγει τρέχοντας. Έλπιζα πως θα με ξεγελάσει, θα κοροϊδέψει εμένα και όλο το ανθρώπινο είδος, θα γεμίσει το στομάχι του και θα γυρίσει στα πέλαγα. Και αν καμιά φορά η πετονιά άρχιζε να τραβάει απειλητικά και ο πατέρας μου φώναζε “τσίμπησε! τσίμπησε! βγάλ’ το!”, εγώ έντρομη τραβούσα την πετονιά και έβλεπα αποσβολωμένη το θήραμα να σπαρταράει μέσα στη βάρκα. Πάγωνα από τον αγώνα που έδινε για τη ζωή του, έβλεπα τα θλιμμένα μάτια του και φώναζα τον πατέρα μου να το ξαναρίξει στο νερό. Μόνο τότε ησύχαζα και γυρνούσε η χαρά στο πρόσωπο μου. 

theGirlAndtheFish_by_Georgiakalt_website_image_03

Τα ψάρια δε μου αρέσουνε. Μου αρέσει όμως η ζωή τους και φαντάζομαι ότι κάνουμε παρέα…Έτσι τα εικονογραφώ σε αυτό το άρθρο για να εκφράσω την ιδιαίτερη σχέση που έχω μαζί τους. Να γευτώ το καλοκαίρι και να πέσω πάλι στην αγκαλιά της θάλασσας, για να τα συναντήσω.

Σαν την ταινία “Το παιδί και το δελφίνι” (1957). Σαν κάτι μοναδικό που χάθηκε στα βάθη της θάλασσας και ανακαλύφθηκε τυχαία. Σαν να είμαι η Σοφίτσα Λόρεν που ανακαλύπτει το άγαλμα, αλλά δεν προσπαθεί να το πουλήσει, όπως στην ταινία, αλλά να το κρατήσει για πάντα δικό της.

theGirlAndtheFish_by_Georgiakalt_website_image_04

Αν και εσύ δεν τρως τα ψάρια αλλά σου αρέσει να τα χαζεύεις, ρίξε μια ματιά στην εικονογράφηση μου και που ξέρεις; Μπορεί και εσύ να ανακαλύψεις τον θαυμαστό κόσμο των ψαριών και την ελευθερία που εκπέμπουν.

Καλές διακοπές!

Βρήκες το άρθρο ενδιαφέρον;