Κομμάτια.

Τρεις εικονογραφήσεις για το αίσθημα της κόπωσης.

Υπάρχουν μέρες που η κούραση είναι έντονη. Νύχτες, που γυρνάς στο σπίτι και το μόνο που προλαβαίνεις, είναι να αλλάξεις τα ρούχα σου και να σωριαστείς στο κρεβάτι.

Το μυαλό έχει μπει, ώρες πριν, σε sleep mode και το σώμα δουλεύει μηχανικά. Όλα ακολουθούν την πεπατημένη και το μόνο που χρειάζεσαι, είναι να κοιμηθείς για να πάρεις δυνάμεις.

Νιώθεις λες και το σώμα σου αποτελείται από ξεχωριστά κομμάτια, που το καθένα λειτουργεί αυτόβουλα. Αισθάνεσαι σα μία κούκλα που της έχουν ξεχωρίσει τα μέλη και καθένα από αυτά λειτουργεί μόνο του. Κάνει το δικό του «κομμάτι». Και αναρωτιέσαι:

«Πως μπορεί ο εγκέφαλος να δίνει εντολές στα χέρια και τα πόδια, κάτω από αυτές τις συνθήκες;»

Και εγώ αναρωτιέμαι. Όταν γυρνάω το βράδυ στο σπίτι «πτώμα» και νιώθω «κομμάτια», αυτές οι απορίες ξεπηδούν στο κουρασμένο μου μυαλό.

Έτσι αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο. Διαβάζω και συνειδητοποιώ πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την ικανότητα να μεταφέρει διεγερτικά σήματα στους μυς. Διαβάζω επίσης, πως πιθανότατα, όταν  το μυαλό είναι κουρασμένο χρησιμοποιεί διάφορες φυσιολογικές συνειδητές και ασυνείδητες ενδείξεις και ρυθμίζει την εύρυθμη λειτουργία των μυών, αποτρέποντας το σώμα να καταρρεύσει. Όταν μάλιστα αποφασίσει ότι έφθασε η στιγμή να παραιτηθεί το άτομο από την προσπάθεια, δημιουργεί το δυσάρεστο συναίσθημα που ερμηνεύουμε ως μυϊκό πόνο και έτσι συνειδητοποιούμε πως έχουμε κουραστεί.

Ο εγκέφαλος λοιπόν αποφασίζει και έχει το δικό του μαγικό τρόπο να μας ενημερώνει ότι κουραστήκαμε. Το γιατί και το πώς το πραγματοποιεί, είναι μια δύσκολη ερμηνεία που προφανώς εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πλήρως και ίσως είναι λανθασμένη αφού δεν είμαι ειδικός.

Αυτό που σίγουρα μπορώ να αισθανθώ και να καταλάβω, είναι η κόπωση. Τα «κομμάτια» μου. Και αυτό που μπορώ να κάνω ως γραφίστρια, είναι να εκφράσω το συναίσθημα της κόπωσης με τον τρόπο που την αντιλαμβάνομαι.

.

Κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή και αρχίζω να σχεδιάζω. Ο εγκέφαλος, δίνει σήμα στα χέρια μου και εκείνα ξεκινάν να δημιουργούν εικόνες. Χρώματα, μοτίβα και κομμάτια από το σώμα μίας κούκλας μπαίνουν σε κίνηση. Στο τέλος, έχω κουραστεί. Κοιτάω τις κινούμενες εικόνες, χαμογελώ και σκέφτομαι:

«Άξιζε τον κόπο!».

Αν τύχει και γυρίσεις στο σπίτι νοιώθοντας «κομμάτια», ρίξε μια ματιά στις εικόνες μου και που ξέρεις; Μπορεί να συνειδητοποιήσεις ότι άξιζε τον κόπο, η κούραση. Σίγουρα τότε το αίσθημα της, θα γίνει γλυκό και ο ύπνος-ευεργέτης θα σε βρει σύντομα.

Καλή ξεκούραση!

like it? share it!

Leave a Reply